مستم و دیوانه و شیدائیم    مست گل و لاله زهرائیم
آن گل زهرا که جهان مست اوست    چرخه اقلیم جهان دست اوست
روشنى ماه بُوَد چهره‏اش    ظلمت شبها بود از طرّه‏اش
عطر بهاران همه از موى اوست    شیفتگان شیفته روى اوست
نیست به گلزار جهان خوب‏تر    چون گلِ زهرا گلِ محبوب‏تر
این گل طاها که گل سرمد است    چهره ماهش چو رخ احمد است
زنده جهان از دم عیسایى‏اش    دست خدایى ید بیضایى‏اش
خاتم شاهى جهان دریدش    هر چه کند حکم همان آیدش
قبله عشّاق بود خال او    سلطنت و مُلک جهان مال او
مى‏کند اعجاز چو پیغمبرى    بر همگان مى‏کند او رهبرى
مى‏شکند هر چه صنم باشد او    بر صف اشرار جهان تازد او
بشکند او گردن فرعونیان    خوار نماید رخ نمرودیان
مى‏سترد اشک ز بیچارگان    یار شود بر دل غمخوارگان
اى گل زهرا که جهان مست توست!    عرصه و اقلیم جهان دست توست!
شیفته ماه رخت، این دلم    ساخته‏اند از گل رویت گِلم
مستم و از عشق تو دیوانه‏ام    بر رخ زیباى تو پروانه‏ام
یک دم از آن حجله برون آ، گلم    گوشه چشمى بنما بر دلم
بر فکنى از رخ اگر آن حجاب    چهره بپوشد ز رخت آفتاب
ماه من از پرده درآ، جلوه کن    روح جهان را به رخت تازه کن
ظلمت و جهل بشرى حاکم است    حق و عدالت به میان غایب است
حق شده آغشته به خون در میان    عرصه ناحق شده است این جهان
مى‏رسد آخر به خطش، انتظار    مى‏شکفد در قدمش صد بهار
مى‏دهد آخر گل زهرا ثمر    کشتى اسلام رهاند ز شر
شیفتگان منتظر راه تو    منتظر چهره چون ماه تو…

امام زمان (عج), شعر, اهل بیت (ع)

نوشته شده در ۱۳٩٠/٧/۱ساعت ٢:٥٩ ‎ب.ظ